GTST-ster Lone van Roosendaal hekelt De bondgenoten: ‘Ik kijk dat natuurlijk niet!”
Wie had dat ooit gedacht: de afgelopen weken, of eigenlijk al maanden, verslaat De Bondgenoten met enige regelmaat Goede Tijden, Slechte Tijden qua kijkcijfers. De programma’s zijn op hetzelfde moment op de buis en concurreren dus met elkaar.
De Bondgenoten verpulvert GTST
Schijnbaar steekt dat ook bij actrice Lone van Roosendaal, die de rol van Billy de Palma vertrolkt in Meerdijk. Aan tafel bij Shownieuws is zij erg zuur over de spelshow van SBS. “O, De Bondgenoten? Ja, ik kijk dat natuurlijk niet. Ik denk dat Goede Tijden regelmatig toch net iets spannender is.” Met dat laatste is Bart Ettekoven het echter niet eens.
‘Moeite mee om naar te kijken, omdat het écht is’
Van Roosendaal legt uit dat het voor haar een groot verschil maakt wanneer ze naar gedrag kijkt dat gespeeld is, tegenover situaties waarin mensen zich daadwerkelijk op een bepaalde manier gedragen. Wanneer een acteur bijvoorbeeld een onredelijk of moeilijk personage neerzet, kan ze daar veel gemakkelijker afstand van nemen.
Ze weet dan immers dat het onderdeel is van een rol en dat de emoties en conflicten binnen een fictieve situatie plaatsvinden. Maar zodra ze beseft dat mensen in werkelijkheid op zo’n manier met elkaar omgaan, krijgt ze daar veel meer moeite mee.
Juist dat realistische aspect maakt bepaalde scènes volgens Van Roosendaal ongemakkelijk om naar te kijken. Het gaat dan niet langer om een verzonnen verhaal waarbij de kijker veilig op afstand blijft, maar om situaties die herkenbaar en echt aanvoelen. Daardoor kan het voelen alsof je getuige bent van iets waar je eigenlijk niet bij hoort.
Van Roosendaal omschrijft dat gevoel treffend als dat van een voyeur. Ze kijkt mee naar iets wat misschien heel persoonlijk is, terwijl de mensen die het meemaken niet noodzakelijk weten hoeveel anderen hiervan getuige zijn.
Dat zorgt voor een bijzondere spanning bij de kijker. Aan de ene kant wil je blijven kijken omdat je benieuwd bent hoe de situatie zich ontwikkelt.
Aan de andere kant kan het juist ongemakkelijk voelen wanneer emoties hoog oplopen en mensen zichzelf volledig laten zien. Woede, verdriet, frustratie en onredelijk gedrag komen dan veel harder binnen, juist omdat je weet dat het niet gespeeld is.
Er is geen script dat bepaalt hoe de situatie eindigt en er is geen acteur die na de scène gewoon uit zijn rol kan stappen.
Van Roosendaal lijkt vooral geraakt te worden door die echtheid. Wanneer iemand een extreem personage speelt, kun je het gedrag gemakkelijker beoordelen als onderdeel van een verhaal.
Maar wanneer iemand in het echte leven dezelfde eigenschappen laat zien, ontstaat er een heel ander soort ongemak. Je vraagt je misschien af wat er achter het gedrag schuilgaat, waarom iemand zo reageert en wat de gevolgen daarvan voor de betrokkenen kunnen zijn.
Dat maakt de uitspraak van Van Roosendaal bijzonder herkenbaar. Veel kijkers ervaren hetzelfde wanneer televisieprogramma’s steeds dichter bij het echte leven komen. Hoe realistischer de beelden worden, hoe moeilijker het soms wordt om er simpelweg van te genieten als entertainment.
Je voelt mee met de betrokken personen en krijgt soms zelfs het idee dat je getuige bent van een privégesprek of een persoonlijke confrontatie.
Precies daarom zegt Van Roosendaal dat ze er moeite mee heeft om naar dergelijke situaties te kijken. Niet omdat het per se slecht gemaakt is, maar juist omdat het zo overtuigend en echt overkomt. De grens tussen televisie en werkelijkheid wordt daardoor steeds kleiner.
En wanneer die grens verdwijnt, kan een scène die normaal gesproken vooral spannend of interessant zou zijn, plotseling behoorlijk confronterend worden. Dat voyeuristische gevoel blijft dan hangen: je wilt weten wat er gebeurt, maar tegelijkertijd vraag je je af of je eigenlijk wel zou moeten blijven kijken.
